"." نامه های بی مقصد

عاشوراهای ِ بی‌تو صبر از ما برده!‌ بیا!

narsis13 — Fri, 25 Dec 2009 13:12:18 GMT

تو که تمام مظلومیت شو‌ی،من سر به دیوار می‌گذارم و سراسر نگاه می‌شوم،حیران ِ حیران!

لالایی! لالایی!

برای من عاشقانه نوشتن،برای تو سخت است،وقتی اشکم خشک شده از ترس!

می‌ترسم،به ولله می‌ترسم من یا روبه‌رویت باشمشیری آخته ایستاده باشم،یا کنار صف اسیران فقط اشک بریزم و او نفرینم کند!

"وای بر شما!"

لالایی!لالایی!

هم جدت را دیده بودند و هم مادر و پدرت را! حتی علی‌اکبرت را هم دیده‌بودند!

روی سینه‌ات هم که نشست،هنوز تو داشتی زمزمه می‌کردی!

"حجتی بالاتر از علی‌اصغر و علی‌اکبرت هم بود؟!"

"ارباً اربا!"

لالایی!لالایی!

بگو قامت ببندند برای نماز عشق،بگو موذن اذان بگوید! بگو علی اذان بگوید!

قامت ببندید!موذنم مسافر است!

"پسرم بلند شو انگور بخواه!"

لالایی!لالایی!

بخند برادرم!بخند! چشمانت تمام امید ِ ماست،لبخند بزن به یاد آخرین لبخند سحر رمضان! بخند پهلوانم!

"مهلاً مهلا! یاابن الزهراء!"

بگذار مادر هم بیاید!

یا جدا! "این کشته‌ی فتاده به هامون خون حسین توست!"

حسین ِ تو! وقتی می‌خندید ملائک سجده می‌کردند! حسین ِ تو!

حسین ِ تو کجاست مادر؟! مادرم! مادرم! آخ مادرم!

لالایی!لالایی!

آخ مادر! به برادر بگو اذن دهد! مادر!

من؟!

من و حسین!

به مادر! به مادرش! برو عزیزکم! برو! به مادرم! به مادرش!

یا زهراء!

لالایی!لالایی!

یا زهراء!

مادر!

حاجت روایم کن! مشک ِ آبم! مشک ِ آبم!

برادر!

هَل ِ من ذاب‌ٍ یَذ ُّ‌بُ عَن حَرَم ِ رَسول ِ الله..........

بوی خون نیست! بوی یتیمی است،از همان نقطه که خورشید غروب کرده می‌آید!

خورشید! گفتم نیا! گفتم نیا!

بابا!

او می‌دوید! او می‌دوید! او می‌دوید!

سکوت ِ من،منکر ِ من است! کسی نیست مرا نهی از منکر کند؟!!

narsis13 — Sun, 20 Dec 2009 20:04:18 GMT

همیشه فکر می کردم ترسو نیستم،فکر می کردم جرات دارم رو در روی ظلم بایستم،ولی نه! من جرات نکردم تو یه سایت مزخرف داد بزنم و بگم:من خمینی و دوست دارم،بهش بی احترامی نکنید! جرات نکردم از اون مهم تر یک خط،فقط یک خط بنویسم،کجا رفت یک یاحسینی که فاصله داشت تا ...!

کجا رفت؟! کی حسین ِ زینب برای شما اینقدر عزیز شد و کی فراموش شد؟! کی فرزندش و خط زدید؟!

اولین مقصر منم،اصلاً همه ی این حرفها به خاطر عذاب وجدانیه که من دارم،بابت خفه خون گرفتنم! بابت ترسم از فحش خوردن و از طرد شدن!

گور بابای طرد شدن و بی خیال هزارتا فحش ناجور و با جور!

یه عمر رفتم زیر خیمه ی حسین و سینه زدم و گریه کردم که امروز،اینجا،تویه کربلای ِ خودم،اینطوری،با فضاحت تمام کم بیارم!

تُف به من! تُف!

*نظرات پست قبلی و به زودی پاسخ می دم،فعلاً داغونم،معلوم نیست؟!!!

ساعت 12 به وقت آفتاب

narsis13 — Fri, 18 Dec 2009 14:15:18 GMT

خیلی سعی کردم متن درست و مناسبی بنویسم،ولی نشد،پس بذارید رک و پوست کنده بگم،آقاجان،خانوم جان! من عاشق محرمم! دلم براش پرپر می زنه! اسمش هواییم می کنه! این روزا...

در مورد لال مونی گرفتن که اطلاع کافی دارید؟!

بنده در همون وضعیت به سر می برم! التماس دعا!

یا علی.

"دیوانه صفت شده به هر کوی/ لیلی لیلی زنان به هر سوی"

فکر می کنی اگر مدام بگویم...

فکر می کنی اگر مدام تکرار کنم...

فکر می کنی اگر هر لحظه فکر کنم...

فکر می کنی اگر هر ثانیه رویا ببافم...

فکر می کنی همه ی اینها جای ِ تو را،جای ِ حضور تو را می گیرد؟!

"نام ِ تو گنج من است!"* باور می کنی؟؟!!

تو در جایی،میان لحظه هایی که هنوز من،نام ِ من،کلمات نام من،ترتیب،برای حضور در خاطر تو پیدا نکرده بود،به یادم بودی!

بی دلیل نبود،تپش های قلبم از شنیدن تک تک حروف اسمت در جملات ِ دیگر!

تو در جایی،میان لحظه های تنهایی منتظر من ِ تنها بودی!

تو مسافر بودی یا من؟!

فرقی نمی کند! ما با هم از راه رسیدیم،با هم!

خوشا دمی که منم با تو و تویی با من

*کتاب ویران می آیی!

اولین شب ِ آرامش!

narsis13 — Thu, 10 Dec 2009 06:51:18 GMT

همه مان بزرگ شده ایم! همه مان با هم قد کشیده ایم! انگاری!

دلم،آسوده ی آسوده است! (دل ِ من،دل دختری است که بی برادر حس خواهرانه دارد و بی کودک حس مادری در آن پرپر می زند! دل ِ من،دل دختری است که زنانگیش،حس ِ پاک و نجیب زنانگیش،قیام کرده)

دلم این روزها بابت همه آسوده است،گویی طوفان بوده که آمده و گذشته،نه اینکه تمام شده،انگار طوفان که امده همه مان را آبدیده کرده و گذشته،هنوز هم هست،ولی،خوب که نگاه می کنم،روحم _روحمان_ را می بینم که قد کشیده،سربلند کرده،به همان پاکیه کودکی،فقط وسیع شده!*

مسافر مشهدم،جمعه راهیم و انگار نه انگار! دلم به رویه خودش نمی آره!شاید گذاشته به وقتش!

"با کمال میل حاضرم اگر پیغامی دارید برسونم."

دوشنبه،16 آذر 88 ، ساعت 3:10 صبح برای ِ تو نوشتم:

تو هم شب ها پیش از آنکه پلکهایت روی هم قرار بگیرد به من فکرمی کنی؟

تو هم آرام لبخند می زنی و نام من را زمزمه می کنی؟

تو هم زیر لب می گویی:... ِ من! و بعد فراموش کنی نفس ِ حبس شده ات را بیرون دهی؟!

تو هم رویا می بافی؟!

تو هم شب ها،میان خماری چشمانت از خواب،به من،به خیال من! شب بخیر می گویی؟!

*نمیدونم این حس خوشایند آسودگی فقط مخصوص خودمه یا شما هم این روزها تجربه اش می کنید؟!کاری به مشکلات روزمره ندارم،منظورم نفس کشیدنه! "آسوده نفس کشیدن!"

*لطفاً حواستون به پست قبل هم باشه.ممنون

آره! دل ِ من برایه لبخند نازنین کوچولو لرزید!

narsis13 — Sun, 06 Dec 2009 11:57:21 GMT

لازم نیست من هی حرف بزنم،یا ....

به این لینک ها سربزنید! حتما!

فدایه لبخندت عزیزکم

بخند عزیزکم! بخند! هنوز دلی برای لرزیدن هست!

پیامبر ٍ بی دل ٍ من!

narsis13 — Fri, 04 Dec 2009 14:04:18 GMT

_ تقصیر من نیست،تقصیر ِ سوسن ِ مستور* است،تقصیر اوست که من اینهمه می ترسم،می ترسم تو هم بترسی!تقصیر سوسن ِ مستور است که اینقدر....

خودکار آبیش را کنار کاغذ ِ کلاسور پاپکویش گذاشت و دوباره جمله های نامه اش را شمرده شمرده خواند: تقصیر سوسن ِ مستور است که اینقدر....

کاش با صدای خودم برایت این نامه را می خواندم،کاش تو می نشستی رویه یک صندلی لهستانی و دستهایت را روی یک میز چوبیه کوچک می گذاشتی و نامه را می گرفتی جلو صورتت،بعد نور آفتاب ، آره! آفتاب از پنجره ی بزرگ کنار میز می تابید روی صورت و نامه و تو نامه را می خواندی و من تکیه می دادم به دیوار زیر ِ پنجره ومحو تماشایت می شدم،کاش پرده هایه حریر پنجره را کامل می کشیدم،تا تو در نور آفتاب غرق بشی و من محو تماشایت باشم!

می ترسم تو فقط خواب باشی و من از خواب بپرم،دیر و زودش فرقی ندارد! تا بهار و تابستان،چه قدر باید دلتنگ داغی آفتاب بنشینم! به من بگو که خواب نیست! من می ترسم از نبودنت! می ترسم!

خودکار آبیش را برداشت و رفت اول خط ِ بعدی:تقصیر آفتاب است که ضعیف می تابد،اگر داغ تر بر صورت و نامه ی من بتابد.....اگر داغ تر بتابد...

تو چشمهایت را باریک می کنی و برایت سخت است خواندن نامه،بعد من شروع می کنم به خواندن:تقصیر من نیست،تقصیر سوسن ِ مستور است.....

خودکارش را روی میز می کوبد،کنار برگه ی کلاسور پاپکویش!

سوسن!! هرشب ! هرشب یک نفر! سوسن.....روح ِ من یا جسم سوسن!

پس چرا من می ترسم؟!! یادم باشد چشمم به ماه باشد،حتماً مراقب ماه باشم!

"پیراهنش بوی یاس می دهد!"

پیراهن ِ سوسن!

آخ کیا!

خودکارش را بر میدارد و دوباره می رود ابتدای خط !

تقصیر سوسن ِ مستور است که اینقدر ماه است! من می ترسم! من ماه نیستم! من ماه ِ تو نیستم! پس قول بده که خواب نیست،تو ماه ِ منی مهربانم!

*چند روایت معتبر درباره ی سوسن /مصطفی مستور :خلاصه کردن داستان کمی ظلم است،ولی داستان در مورد زنی است به نام سوسن که هرشب مردی مهمانش است و شبی شاعری به نام کیا به خانه اش می آید و.....

"شب ها/وقتی ماه می تابد/من وضو میگیرم/و بهترین واژه هام را بر میدارم/ و می روم/ بر مرتفع ترین ساختمان شهر / شب ها/وقتی ماه می تابد/من توی دفتر مشقم/تمرین عشق می کنم/ و / هزار بار می نویسم/ سوسن ماه است...."

.....................................................................

بدون سانسور:عاشقانه نوشتن لذت بخش است! خواندنش چه طور؟!!حتی با مقصد ِ مقصد ِ مقصد نوشتن!

"و تو ماه ِ منی! نقطه سر ِ خط!"

...:نگذار بترسم،نگذار شک کنم! من از همه ی شک ها و ترس ها فراریم! تجلی کن تا به تو ایمان بیاورم! تا به تو بیشتر ایمان بیاورم!!!

""زودرنج شدم! تازگی ها خیلی زود رنج شدم""

پیوست نامه:کامنت های پست قبل پاسخ داده شد،و همچنین اگر نشانی در خانه تان از من نیست،این معنی را نمی دهد که نمی خوانمتان! دوست بودیم دیگه؟! نه؟!! هستم! هستم!

مخاطب جناب بی وتن:دوست عزیز ندیده ، شب حر بود که به خانه ی شما در این مجازآباد رسیدم،خراب بودم،آوار ِ آوار!

حلال چه بکنمت برادر؟!! من شب ِ حر به وبلاگت رسیدم! فقط کاش دوباره می امدی و از چادر نمازش می نوشتی! همان که بوی ِ یاس می دهد!

عنوانش را نیافتم

narsis13 — Thu, 26 Nov 2009 18:32:18 GMT

سلام که می کنی به من!

من و تمام بودنم فقط چهار بخش می شویم! ســ لــ ــا م!

انتظار فصل عجیبی است،انتظار "کار عجیبی" است!

مثل ریزش دانه دانه برگ ها،می ریزد،روزی همه شان می ریزد و روزی دیگر دوباره درخت سبز ِ سبز

می شود،ولی صبر یعنی تمام ِ شکوه درخت!

یعنی تمام ِ من!

من ایمان دارم که زندگی حادثه نیست،زندگی دست های او ست! که من و تو را کنار هم می گذارد،زندگی درس های او ست که به من صبر می آموزد،زندگی شستشوی ِ من است با فقط یک نگاه ِ او!

من ایمان دارم که اگر شاکر نباشم،دیگر هیچ نیستم،من ایمان دارم ! من ایمان دارم !

"تنگ ترین زمان سختی،نزدیک ترین زمان گشایش است." *

حادثه نیست،به من نگوئید همه چیز اتفاق است،با من از قوانین رنگ و وارنگ جاذبه و دافعه حرف نزنید! به من فقط از نگاه ِ او بگوئید!

فقط از کن فیکونش بگوئید!

من فـَـقَــط به او ایمان دارم!

*امام علی علیه السلام/همشهری جوان/همین هفته!

نجیب "تـــر" می شوم

narsis13 — Sat, 21 Nov 2009 20:40:18 GMT

تو پاسخ سوالی،یا اجابت یک دعا؟!

میان کدام نیایشم جوانه زدی؟!

این خاصیت ِ نگاه توست،یا دل من،که حیفش می آید لبخندهایم را ارزانی چشم هایی جز چشمان تو کند!

تقصیر زلالی چشمان ِ توست،یا کدری تصویر ِ من که از انعکاس ِ حضورم در آینه ی چشمانت می ترسم و حتی از حضورم در دلت _ در دل ِ پاکت _!

من این بار دنبال مقصر می گردم،باور کن!

دلم،دل ِ خودم،نگران است و می زند،و انگار تمام ِ من بوی نگاه ِ تو را گرفته! و هر ثانیه _تپش هر ثانیه _ من به تو ایمان دارم و به صداقت تک تک واژه هایت!

نمی دانم،من رسم این بازی ها را نمی دانم و حتی نمی دانم باید از گفتن بترسم یا بی پروای ِ بی پروا بتازم؟!

تو به این من ِ کوچک ِ ساده سخت نگیر،منی که انگار دلش میان لرزیدن های حاصل از دلیلی جز سرمای پائیز ناگهان گرم ِ گرم شد!

بیا ما "ما" سنت شکنی کنیم، همه ی عشق فقط در درد نیست " من ایمان دارم که عشق،تنها تعلق است.عشق،وابستگی است"*

تهدیدت به بودن نمی کنم،منتی هم سر ِ تو ندارم،که اگر بمانی چنان و بروی چنین!

من،همین من! بیشتر از دل ِ آواره ی خودم،بابت دل ِ تو نگرانم! مراقب ِ دلت باش!

تو اجابت یک دعائی _دعاء هایی_ که نمی دانم کی؟چه وقتی؟کجا؟ از دلم یا زبانم گذشته!

تو اجابته یک دعائی!

پیوست نامه: بگذار باقی بماند برای زمانی دیگر،دلم می خواهد،کمی رنگ ِ راز به نیازم بزنم! تو که حرفی نداری؟؟؟

*باردیگر شهری که دوست می داشتم/نادر ابراهیمی

مقصد ٍ این نامه ام خود ٍ خود ٍ شمائید

narsis13 — Sun, 15 Nov 2009 16:55:18 GMT

سلام

همین الان که شروع به نوشتن کردم؛ساعت 7:39 دقیقه ی شبه،منم که کلاً خرافاتیم در زمینه ی عقربه ها این قضیه رو به فال نیک گرفتم،دقیقاً نمی دونم از کجا شروع کنم،و این حسم و که یکدفعه به سراغم اومد چه طوری بنویسم،بهترین راه نوشتن نامه است،و بهترین راه برای شروع ِ یه نامه،شروع کردنشه. (از خودم بود)،و اینکه این نامه خیلی خیلی پراکنده است،فقط دلم می خواست با شما،همه ی شما حرف بزنم.دلم،یعنی همونجا که قلبم هم هست،خوشحاله،و دلم می خواست شما هم،یعنی هرکس که این نامه رو می خونه هم خوشحال باشه.

من قد ِ خودم،قد ِ یه زهرای ِ بیست و یک ساله،مشکلات و دردسر و غم وغصه دارم،بیشتر و کمترش بماند،فقط مثل همه،مثل همه ی آدمهای این دوره زمونه و همه ی زمونه ها منم غم و غصه و مشکل دارم،مشکلاتی که ممکنه در مقابل مشکلات دیگران خیلی کوچیک یا خیلی بزرگ باشه.

من،یه دختر ِ بیست و یک ساله ام،که بدون توجه به همه چیز،نگاهم همسنه یه دختر شش ساله است،سیاست های معمول ِ یه دخترو نداشتم و هیچ وقت هم نمی خواستم که داشته باشم،اگرچه الان به این نتیجه رسیدم گاهی لازمه!بلد نبودم و نیستم که مثل باقی از دختربودنم استفاده کنم،نه که فکر کنید استفاده از دختر بودن همیشه در زمینه های بد ِ قضیه هست،نه!

من مجبور بودم که همیشه محکم باشم و همیشه مراقب نگاهم و رفتارم باشم،من همیشه خودم و مجبور میکردم مثل ِ یه مرد باشم.

برای همین وقتی دوستای ِ نزدیکم اینجارو خوندن باور نمی کردن این زهرا همون زهراست،و حتی وقتی من در جمع هایی جز بین خودشون می دیدند باز هم باور نمی کردند من همونم!

و قسمتی از اینها،نه همه اش برمی گشت به ترس از ابراز احساسم،دقیقاً ترس،ولی الان من ترسی از ابراز احساسم ندارم،راستش هر بدی داشته باشم،ولی یه خصوصیت دارم و اون اینه که اگر بدونم رفتاریم غلطه تا اونجایی که می تونم سعیم و می کنم تا عوضش کنم.

همین بود که سعی کردم عوض بشم! باورش سخته،ولی من توی عمرم ،از مادر و پدرم عذر خواهی نکرده بودم،و این اولین قدم بود برای ِ من،و موفق هم شدم!

هنوز جلد ِ سخت و سفتم هست،ولی امیدوارم و می دونم که بهتر شدم،من حتی فراتر از این هم رفتم و حسی و گفتم و دیواری و شکستم که هیچکدوم از اطرافیانم باور نمی کردند!

الان هم همینجا،توی همین نامه،به همه ی شما باید بگم که دوستتون دارم،داره کم کم دوسال میشه،حالا یکم بیشتر و یکم کمتر،ولی نزدیک دوساله که ما با همیم،و شاید بیشتر توی غمهای من شریک بودید،ولی الان دلم می خواد توی شادی من،شادی بی اندازه ی من شریک باشید،شادی که اینبار دلیلی جز حضور خودتون نداره،حضور فقط شمایی که هر کلمه ای که برای ِ من در سخت ترین شرایط می نوشتید یه جور دلگرمی و یا باز کردن چشمم به حقیقت بود!

این مدت ممکنه از من دلگیر شده باشید،یا دل آزرده،دلم می خواد بدونید،من،زهرا،به هیچ عنوان آدمی نیستم که از روی قصد کسی و ناراحت کنم،حساب ِ من و از همه جدا کنید،گفته بودم که تافته ی جدا بافته ام،نه؟!

من توی دوستی و محبت هیچی جز خود ِ دوستی سرم نمیشه! شاهدانش حی و حاضر هستن،بپرسید!

(خوب تعریف از خود دیگه بسه!)

اگرچه روابط مجازی برای مجازآباده و روابط واقعی برای ِ دنیای واقعی،ولی دلم می خواد همه تون و ببینم و به همه تون حضوری سلام کنم،الان پرم از حرفهای کلیشه ای مجری های شبکه دو: یک سبد گل تقدیم شما عزیزان و یک بغل محبت برای شما و....

ولی من یه نامه پر از محبتی که همین الان،داغ داغ،از دل ِ یه زهرای ی نامه های بیمقصد جاریه براتون دارم،یه نامه که میگه،همه تون و چه دیده،چه ندیده،دوست دارم،خیلی خیلی دوست دارم.

پیوست نامه:

بدون هیچ پیش داوری و فکری فقط بخونید:کسی هست که ممکنه هیچوقت اینجارو نخونه ویا شاید هیچوقت من و با این نگاه ٍ دختربچه ی شش ساله جدی نگیره و حق هم داره،من خیلی کودکانه و رویاپردازانه فکر میکردم،ولی نامه هایی هست اینجا،توی همین خونه،که مقصدشون فقط دستهای ٍ اونه،چه بخواد چه نخواد،چه بخونه،چه نخونه،چه بدونه،چه ندونه،کسی هست که خودش و خود ِ خودش و یه جایی میون روزمرگی ها پنهون کرده،کسی که پاکی چشماش هنوز هم تروتازه است،فقط آینه نداره که ببینه و برای همین به من خرده می گیره بابت جدی گرفتن نگاهش! کسی هست که من ؛ دلم ، بابت ِ دلش،نگرانه،براش دعا کنید،براش حتماً دعا کنید،این یک خواهشه از دوستی یا خواهری به اسم زهرا.

narsis13 — Sat, 14 Nov 2009 21:58:51 GMT

اینقدر با افتخار از چیزهایی که از من دزدیدی حرف نزن! من حالم از همه شون بهم میخوره

به خیلی ها! خیلی ها