خبر گذاری های مختلفی خبر توقیف همشهری جوان را داده اند و لی

آیا این خبر درست است؟؟؟؟؟؟؟

چرا همشهری جوان؟؟؟؟

توی  قحطی مجله ی خوب و پر محتوی چرا باید گیر بدن به همشهری جوان؟؟؟ من نمی تونم ساکت باشم از همه ی

اونایی هم که این مجله رو دوست دارن می خوام ساکت نمونن،توی

این ۳ ساله همشهری جوان برای ما مثل یه دوست یه برادر یه خواهر

بود و تنهامون نذاشت حالا هم ما نباید تنهاش بذاریم!!!

اگه دوست داشتید بیشتر از این خبر اطلاعات کسب کنید به لینکهای زیر مراجعه کنید.

خبر گذاری ایرنا و توقیف همشهری جوان

آفتاب

 اما،چون شب فرا می رسد یک واژه با یک واژه پریشانی من اغاز می شود 
 

 روز-روزهایم را باحدیث نفس می گذرانم 

  اما شب ،شبانگاه من غم می شوم و غم من

  همانا عشق تو در قلب من ثابت است و جای گرفته چنان که انگشت بر کف دست !!!!

( قیس عامرـخودمم دقیق نمی شناسمش این شعر رو توی کتاب سلوک از محمود دولت آبادی خوندم خود کتاب که فوق العاده بود)

روحم را سیاهی ها کشتند

   و قلبم قربانی

                دوری و بی وفایی شد

تنهایم

و بی یاور

و تنها امیدم انتظار است

انتظار انتظار انتظار

آری من منتظرم

نمی دانم اگر منتظرنباشم باید چه کنم؟؟؟؟

          من با انتظار به دنیا آمده ام

                                               لحظه لحظه ام سرشار است از عطر غیبت است 

 غیبتی که شفاف تر از هر بودن است

                                                      زندگیم وقف انتظار است

                                                             بگو اگر منتظر نباشم چه کنم؟؟!!

(تقدیم به امام منتظران)

عجیب ترین واژه و زیباترین حس برای آنان که عاشقند!!

چه تفاوت دارد؟؟کی می آید و با چه می آید ؟!!

مهم آمدن است و دیدن

و امید به اینکه لحظه ی بعد لحظه ی دیدار است!!

آری

من منتظرم عمری است که منتظرم و همیشه می دانم لحظه ی بعد لحظه ی دیدار است

قرار است بیایی

تنها ستاره ام

خورشید آسمانم

تو می آیی از پس شبهای تیره دوری

روزها چشم به راه می دوزم  و گوشم منتظر ندای آسمانی است

و شبها

       دلتنگ خورشید می شم و به ماه دل خوش می کنم

  تو تنها امیدی برای ما که تنهاییم

                               پس بیا

                                       همین لحظه

(تقدیم به امام منتظران)

و من عاشقانه ترین عاشقانه ها را برای تو نوشتم،و تو نخوانده رفتی،من ماندم و نامه هایم....

            صدای فاصله ها می آید  

              صدای لرزش ثانیه ها ی دوری

صدای رفتن دلها

               صدای ماندن خاطره ها

عزیزز ترین خاطره ام تو چنان نرم و شفافی که من همیشه فکر می کنم هستی!

تو روزی می آیی و من نمی دانم چه روزی است ولی آن روز روز آمدن توست،تو آرام می آیی.........

آه...

  من،من نشسته ام به انتظارت،به انتظار تو

                                            و روز آمدنت..

_سلام

_سلام

من بودم و تو

              و من فاصله ها را کوتاه کردم با یک سلام !

نزدیک و نزدیک تر شدم،

نزدیک و نزدیک تر شدی

دست دراز کردم تا لمست کنم

                 ولی....

                             خاطره بودی

سکوت تنها صدای میان ما بود و تو آن را شنیدی؟؟؟

    من شنیدم،می دانم تو در میان هیاهویی

 و من آرام نشسته ام در این گوشه و می نگرم به خاطرات گذشته

                    فاصله ی من و تو به اندازه ی یک سلام است

                                                چه نزدیک و چه دور!

 

 

از همان ابتدا قرارمان این نبود،قرار که نه تو گفتی :من خدا باشم و تو مخلوق.تو خدا شدی هنور هم هستی و من همیشه مخلوقم،تا اینجا خوب بود،راحت بود،آسان بود،ولی بعد_کمی بعد_نمی دانم چه طور عشق آمد؟!می خواستم یک قراری بگذارم که تو معشوق باشی و من عاشق،ولی دیر شد!تو عاشق شدی و من معشوق! خیلی سخت شد!! من نمی فهمیدم!دوباره یک قراری گذاشتیم،قرار شد تو از عشقت بنویسی و من هم بخوانم،آن وقت من اگر توانستم من هم از عشقم بنویسم،تو نوشتی،یک کتاب،من خواندم،هنوز هم می خوانم،سالهاست! هزاران بهار وزمستان گذشته و من هنوز می خوانم،هر روز عاشق تر از روز قبل.

قرارمان این نبود،تو زرنگی کردی،تو خدا بودی و من مخلوق این را همه می دانستند! چه نیازی بود به رخ کشیدن عجز من؟؟!! اینهمه عاشقانه لازم نبود،

آنقدر عاشقانه نوشتی که همه ی عاشقانه ها تمام شد،حال من کدامین عاشقانه را بنویسم ؟؟؟؟

                                                              من از چه بنویسم؟؟؟