وامشب بین تصویر 2 مرد چه سرگردانم :

مجسمه دردستهای مسیح تو بود مجسمه کبوتری گلی. دراو دمید.کبوترجان گرفت.پرواز کرد.همه ایمان آوردند درست همانطورکه یک معجزه باید باشد. پرواز دادن یک مجسمه آه! چقدرآدم دلش می خواهدبه این پیامبرایمان بیاورد.

 همام امد؛ آدم گلی.گفت((حرف!)) گفت((تشنه ام)).مسیح من گفت :بروخوب باش.خدا باخوبان است.همام  گفت نه بیش از این !من تشنه ام خوبان کی اند؟چه طورند؟

مسیح من می توانست بگوید مومن اند نماز می خوانند روزه و صدقه و خمس و...

مثل همه آنچه پیغمبران تاریخ گفته اند ولی نگفت.او که مثل همه نبود.

گفت" دنیا انها را می خواهد،نمی خواهندش!اسیرشان می کند جایشان را می دهند تا آزد شوند." گفت"اگر اجلی که خدا خواسته نبود لحظه ای جانشان در کالبد نمی ماند پر می کشیدند"

گفت "خوف مانند چوبی که می تراشند آنها را می تراشد مردم  می بینندشان می گویند آنها بیمارند و آنها بیمار نیستند می گویند دیوانه اند و آنها دیوانه چیز بزرگی هستند."

و گفت و گفت و گفت.همام چون صاعقه زده ای بیهوش شد خشک شد مجسمه شد و مرد.

دم مسیح تو کبوتر گلی را جان داد.دم مسیح من جان آدم گلی را گرفت،چه شباهتی!

از من نپرس چرا او با انسان چنین می کند ار من نپرس چرا او معلم تکلیفهای سخت امتحانهای شاق و جریمه های بزرگ است.دست روی دلم نگذار دلم زخم است.زخم تنهایی شاگردی که زیر نگاه غضبناک معلم سختگیرش عاشقانه از شوق می لرزد.

او پنهانی ترین لایه ها را هم زلال می خواهد.او کوچکی روحم را جریمه می کند حتی اگر هزار رکعت نماز همراه داشته باشم  وقتی عیسی انجیل متی نصیحتم می کند کودک می شوم همه چیز ساده وکودکانه می شود.مهربانانه باید همه را دوست بدارم.با یک اعتراف از گناهانم پاک  می شوم؛شاد می شوم می توانم از شادی برقصم.

روبه رو ی کتاب خطبه های او ناگهان بزرگ می شوم .او ناگهان تمام شادی های حقیر کودکانه ام را می گیرد و همه سختی های شگرفت،رنج های ژرف و اندو ههای سترگ را در کوله ام می ریزد.من باید از غم خلخالی که در دور دستها از پای زنی کشیده اند بمیرم،چون مرا بزرگ می خواهد.به جای شادی های کودکانه باید لذت بهجت های عمیق را بچشم .باید دیوانه امر عظیمی باشم.باید جانم را بدهم تا دنیا اسیرم نکند باید.....نمی دانم او،

                                      او همان امانتی نیست که کوه ها نکشیدند؟؟

 (نوشته بالا قسمتی از کتاب خدا خانه دارد نوشته فاطمه شهیدی است که در مجله همشهری جوان شماره 127 چاپ شده)

 

برگ ریزان بود،تنها به یاد داشت  که باران هم می بارید،وآسمان نیز بغضش شکسته بود.

زمان! چه واژه ی بی معنایی بود برای او ، برای او که تنها دوشنبه ها را می شناخت،هر روز دوشنبه بود و او دیگر زمان را نمی شناخت و به ان بها نمی داد.

سکون ! دنیا برای او ایستاده بود،ولی،ولی او می دیدید که به جای باران برف می بارد،بعد شکوفه و بعد نارنج،نارنجی آب دار و پر از وسوسه برای چیدنش!

از آن شب گویی خیلی گذشته بود،چهار فصل! ولی او در آن شب جا مانده بود،

کدوم دلیل عاشق چشاتو دیدنی کرد؟

کدوم صدا اسمتو برام شنیدنی کرد؟

 

کدوم ستاره رد شد از آسمونه فالم؟

کدوم ترانه گل کرد تو خلوت خیالم؟

 

کدوم دریچه از غیب تو رو به من نشون داد؟

کدوم دقیقه از عمر تو رو ندید و جون داد؟

 

نه از تو شکوه کردم نه از توقصه سا ختم  

 دقیق هام و با تو یکی یکی شناختم

 

 صدات بهشته محضه، من آدمم تو حوا 

 دوباره با تو تبعید دوباره با تو رسوا  

 

 

 صدام کن و دوباره حریر ماه و بردا 

 دوباره عاشقم کن برای آخرین بار

 

عبد الجبارکاکایی

 

13 رجب نزدیک است و این بهترین بهانه است برای صحبت در مورد بزرگترین مرد تمام اعصار.

نورای جانان بزیرگان  او دختر جوان ترکیه ای بود که در سال98 به بهانه ی اختلال در سیستم آموزشی این کشور و به اتهام داشتن حجاب اسلامی  از جلسه امتحان پایان ترم یکی از درسهایش توسط پلیس بیرون کشیده شد و مورد ضرب وشتم قرار گرفت.نورا که آن زمان دانشجوی سال دوم مهندسی پزشکی بودبعد از شش ماه زندان به کانادا پناهنده شد،اما بعد از 10 سال به کشورش بازگشت تا دوباره در صدر اخبار قرار بگیرد وبه دعوت یکی از مجریان و چهره های ضد دینی ترکی به نام فاتح التایلی در برنامه ای شرکت کرد.و با تمسخر این مجری مواجه شد اما چنان جواب او را داد که باعث تعطیلی موقت این برنامه شد، آلتایلی در واسط برنامه از نورا پرسید تو چرا با وجود کشوری مانند ایران که می توانست به تو بیشتر اهمیت بدهد به کانادا رفتی؟

گفت:من ایران و آیت الله حمینی را خیلی دوست دارم واگر بلایی سرم نیاورند،می خواهم بگویم آیت الله خمینی را حتی بیشتر از آتا ترک دوست دارم چون او برخلاف آتا تورک استقلال ملتش را حفظ کرد،من به کانادا رفتم چون می خواستم مبارزه خود را در خارج از ترکیه و کشوری غیر اسلامی ادامه بدهم.

چی می تونم بگم؟اصلا اجازه دارم حرفی بزنم؟ چه چیزی باعث شده ک یک دختر اینهمه سختی و دوری  را تحمل کند؟

وظیفه؟؟تکلیف؟؟

ایمان؟؟ یا شاید هم مهمتر از همه عشق؟؟؟

من باید چه کنم؟باید خجالت زده باشم،یا  افتخار کنم به هم کیشی مثل او.

وَ هُوَ الذی یُنَزِلُ الغَیثَ مِنَ بَعدِ مَا قَنَطوُا وَ یَنشُرُ رَحمَتَهُ وَ هُوَ الوَلِیﱡ الحَمیدُ(28 شوری)و اوست خدایی که باران را پس از نومیدی خلق می فرستد و رحمت ونعمت خود را فراوان می گرداند و اوست خداوند محبوب الذات ستوده صفات.